
Het UNESCO-werelderfgoedgebied strekt zich uit over meer dan 2000 hectare, omvat talrijke parken, kastelen, tuinen en gebouwen tussen Potsdam en Berlijn en behoort tot de meest opmerkelijke voorbeelden van Europese tuin- en architectuurkunst uit de 18e en 19e eeuw. De Heilandskirche aan de haven van Sacrow werd tussen 1841 en 1844 gebouwd in opdracht van koning Frederik Willem IV en wordt gezien als een uniek voorbeeld van Italiaans geïnspireerde kerkarchitectuur met een vrijstaande klokkentoren (campanile). Door haar ligging direct aan de Jungfernsee, een deel van de Havel, lijkt de kerk op een “Venetiaans schip dat aan de oever ligt” – een bewust gekozen symbool voor terugtrekking en rust.
Decennialang lag de kerk direct in het grensgebied tussen de DDR en West-Berlijn, omdat de Berlijnse Muur en de dodelijke strook dwars over het terrein liepen. Van 1961 tot 1989 was het hele terrein, inclusief het kerkgebouw, ontoegankelijk en raakte het zichtbaar in verval. De DDR-grenswachten gebruikten de klokkentoren soms als wachttoren en sloten de kerk af. Op kerstavond 1989, kort na de val van de muur, werd er voor het eerst weer een kerkdienst gehouden. Vanaf de jaren 90 werd de kerk helemaal opgeknapt en nu straalt ze weer in haar oude schoonheid.

Het kasteel Sacrow (ook wel Sacrower Haus genoemd) ligt niet ver van de Heilandskirche in het kasteelpark Sacrow, dat op de UNESCO-werelderfgoedlijst staat. Het park werd in de 19e eeuw grotendeels ontworpen door de beroemde tuinarchitect Peter Joseph Lenné en vormt een belangrijk verbindend element binnen het culturele landschap van Potsdam. De kronkelende paden, doordachte zichtassen en landschappelijke verwijzingen verbinden Sacrow met andere delen van het Havellandschap van Potsdam, zoals het park van Glienicke en de Neue Garten. Tegenwoordig worden er af en toe tentoonstellingen en culturele evenementen gehouden op het kasteelterrein.