Dat Berlijn bekend staat om zijn legendarische technoscene, is al lang geen geheim meer. Van de Berghain met zijn beruchte deur, via de KitKat met zijn bijzondere dresscodes, tot clublegendes als de Tresor: liefhebbers van harde beats komen in de hoofdstad al decennia lang aan hun trekken. En dat is zeker geen nieuwe ontwikkeling. Al zo’n 30 jaar geleden had Berlijn een club die werd beschouwd als de „hardste club ter wereld“ . We hebben het overde Bunker aan de Reinhardtstraße 20 in Berlijn-Mitte, die met zijn techno-, fetisj- en fantasiefeesten een legende werd in de Berlijnse clubscene . Tegenwoordig bevindt zich in dat imposante betonnen gebouw de Boros Collection, een privécollectie van hedendaagse kunst.
In de vroege jaren 90 was in de voormalige bunker uit de Tweede Wereldoorlog de legendarische technoclub „Bunker“ gevestigd . De geschiedenis van het gebouw is bijna net zo bijzonder als hoe het nu wordt gebruikt. De zogenaamde Reichsbahnbunker Friedrichstraße werd vanaf 1941 gebouwd volgens de plannen van architect Karl Bonatz, onder leiding van de algemeen bouwinspecteur voor de hoofdstad van het Reich. In 1942 werd de bunker voltooid als schuilkelder voor de burgerbevolking. Ook dwangarbeiders werkten mee aan de bouw.
Na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de Bunker bezet door het Rode Leger en gebruikt als oorlogsgevangenis . Daarna veranderde de functie weer. Vanaf 1949 diende het gebouw als opslagplaats voor textiel. Vanaf 1957 werden er geïmporteerde tropische vruchten uit Cuba opgeslagen. Vanwege dit ongebruikelijke gebruik kreeg de Bunker in Berlijn de bijnaam ‘Bananenbunker’. Na de Duitse hereniging veranderde het lot van het gebouw opnieuw. In 1992 opende daar de technoclub „Bunker“, die al snel uitgroeide tot een belangrijk centrum van de opkomende elektronische muziekscene. De evenementen stonden bekend om hun bijzonder harde en compromisloze sfeer, en om hun fetisj- en fantasiefeesten. De exploitanten maakten van de ongewone bunker zo een van de meest bepalende plekken van de vroege Berlijnse technoscene.
Het verhaal van de ‘Bunker’ eindigde al een paar jaar later. In 1995 werd het oudejaarsfeest ‘The Last Days of Saigon’ verboden, maar het ging toch door. Daarop werd de Bunker gesloten via een sluitingsbevel. In datzelfde jaar had daar ook de seksbeurs ‘Sexperimenta’ plaatsgevonden.
In 2003 kochten Karen en Christian Boros de Bunker om hun collectie hedendaagse kunst daar voor het publiek toegankelijk te maken. Het gebouw werd grondig verbouwd en in 2007 voltooid. Sinds 2008 worden er wisselende tentoonstellingen van de Boros Collection getoond . De kunstcollectie omvat werken van internationale kunstenaars uit de periode van 1990 tot nu. De tentoonstellingen maken daarbij bewust gebruik van de bijzondere architectuur van de bunker. Op zo’n 3.000 vierkante meter worden sculpturen, installaties, schilderijen, tekeningen, video’s en foto’s getoond.
De huidige vierde tentoonstelling van de Boros Collection is sinds 2022 te zien en omvat onder andere werken van Jean-Marie Appriou, Cyprien Gaillard, Alicja Kwade, Anne Imhof, Klára Hosnedlová en Julius von Bismarck.
