Berlijn is altijd al een podium voor muziekgeschiedenis geweest. Terwijl David Bowie in 1987 geschiedenis schreef met zijn muziek en zijn legendarische concert bij de Berlijnse Muur, wist Bruce Springsteen in 1988 honderdduizenden mensen te enthousiasmeren tijdens zijn optreden in Oost-Berlijn. Maar ook Udo Lindenberg zorgde een paar jaar eerder voor opschudding. Met zijn nummer „Sonderzug nach Pankow“ daagde hij in 1983 de DDR-leiding uit en werd daarmee een politiek heet hangijzer. Hij mocht weliswaar nog datzelfde jaar voor het eerst in Oost-Berlijn optreden, maar slechts 15 minuten en zonder zijn beroemde protestlied. Zijn voor 1984 geplande DDR-tournee werd uiteindelijk helemaal afgezegd.
Op 25 oktober 1983 schreef Udo Lindenberg een bijzonder hoofdstuk in de Duits-Duitse muziekgeschiedenis. De West-Duitse rockster mocht voor het eerst optreden in het Palast der Republik in Oost-Berlijn – uitgerekend in het politieke en culturele centrum van de DDR. Maar zijn optreden duurde amper 15 minuten. Hoewel Lindenberg veel fans in het oosten had, bleef het zijn enige officiële DDR-concert vóór de val van de Muur. Zijn voor 1984 geplande tournee werd door de DDR-leiding afgezegd.
Al in de jaren 70 wilde Lindenberg in de DDR optreden, maar de leiding wees zijn concertverzoeken af. In februari 1983 bracht hij uiteindelijk zijn beroemde nummer „Sonderzug nach Pankow“ uit, waarin hij zich rechtstreeks tot staatsraadvoorzitter Erich Honecker richtte en concerten in het oosten eiste. Het nummer werd door de DDR-autoriteiten gezien als een politieke provocatie en mocht niet op de staatsradio worden gedraaid.
Dat Lindenberg een paar maanden later toch mocht optreden, was vooral te danken aan de Amerikaanse zanger Harry Belafonte en diens concertmanager Fritz Rau. Voor een internationaal vredesevenement van de FDJ in het Palast der Republik zetten ze zich in voor zijn deelname. De DDR-leiding stemde uiteindelijk toe, maar op voorwaarde dat Lindenberg zijn provocerende nummer niet zou zingen.
Op 25 oktober stond Lindenberg eindelijk op het podium voor een zorgvuldig geselecteerd publiek. Volgens Stasi-documenten waren 3.824 DDR-burgers toegelaten tot het evenement. De Staatsveiligheid had zijn bezoek tot in de puntjes voorbereid en hield zijn bewegingen, ontmoetingen met fans en contacten met journalisten nauwlettend in de gaten.
Het korte optreden moest eigenlijk de weg vrijmaken voor een grotere tournee door de DDR in de zomer van 1984. Maar binnen de leiding groeide de weerstand tegen de geplande concerten. De verantwoordelijken waren blijkbaar bang voor politieke spanningen en onbeheersbare mensenmassa’s. In januari 1984 werd de tournee uiteindelijk afgezegd.
Pas na de val van de Muur ging Lindenbergs lang gekoesterde wens in vervulling. Op 6 januari 1990 begon hij zijn eerste tournee door de DDR met een concert in Suhl. Er volgden nog meer optredens in Oost-Duitse steden. Zo kon de muzikant eindelijk spelen voor de fans die jarenlang op hem hadden gewacht.
