Niet alleen de vrijwel perfect bewaard gebleven barokke kastelen in Brandenburg zijn bijzonder bewonderenswaardig. Integendeel: verlaten, langzaam vervallen gebouwen maken vaak veel meer indruk dan wat perfect lijkt. Terwijl sommige Lost Places rond Berlijn worden omgebouwd tot hoogwaardige nieuwbouw, zijn er plekken die weliswaar enorm veel potentieel hebben, maar waarvan de renovatie te duur of te complex is. Een daarvan is de Waldhof aan de Bogensee – een van de meest mysterieuze plekken rond Berlijn, verscholen in dichte bossen ten noorden van de hoofdstad.
In Wandlitz, om precies te zijn in de wijk Lanke, ligt het terrein op ongeveer 40 minuten van Berlijn, direct aan het meer en volledig omgeven door de natuur. Door de afgelegen ligging en de nauwelijks aanwezige infrastructuur lijkt de plek wel een verlaten microkosmos, die bijna volledig is afgesloten van de buitenwereld. De sfeer is daarbij bijzonder indrukwekkend: stil, zwaar en bijna surrealistisch, alsof de tijd daar langzamer verstrijkt.
De Waldhof vindt zijn oorsprong in de tijd van het nationaalsocialisme. In 1936 liet Joseph Goebbels hier een representatieve villa bouwen, bewust afgelegen direct aan het meer. Het landgoed diende hem als privétoevluchtsoord, maar ook als geënsceneerd decor voor propaganda en hooggeplaatste bezoeken.
Na de Tweede Wereldoorlog kreeg het terrein een compleet nieuwe bestemming en ontwikkelde het zich in de DDR tot een belangrijk ideologisch opleidingscentrum. De Freie Deutsche Jugend maakte gebruik van het terrein en breidde het uit tot de jeugdhogeschool „Wilhelm Pieck“. In dit kader ontstonden grote onderwijsgebouwen, slaapzalen en een monumentale aula. Het doel was om politieke kaders en de socialistische elite op te leiden , wat tot op de dag van vandaag terug te zien is in de imposante, functionele architectuur.
Sinds de jaren 90 staat de Waldhof grotendeels leeg. Veel gebouwen zijn sterk vervallen en het toekomstige gebruik van het terrein is tot op de dag van vandaag onduidelijk. Officieel is de toegang niet toegestaan, onder andere om veiligheids- en monumentenzorgredenen. Juist deze toestand maakt de plek echter zo fascinerend: het lijkt alsof het bevroren is tussen het verleden en stilstand.
