#De lente laat zich in Berlijn langzaam in volle glorie zien. De kersenbloesems beginnen overal in de stad te bloeien en over een paar dagen veranderen zo’n 50.000 tulpen de Breitscheidplatz in een kleurrijke zee van bloemen. Toegegeven: Berlijn zorgt nu al voor een echt lentegevoel. Maar met het mooie weer groeit ook de zin om eropuit te trekken naar de natuur. Niet ver van de hoofdstad is er zoveel te ontdekken dat je je afvraagt waar je überhaupt moet beginnen. Van schilderachtige meren en regenwoudachtige natuurgebieden in Brandenburg tot een piramide midden in het water – dat alles vind je op slechts een klein eindje rijden van Berlijn. Over dat laatste willen we je nu vertellen. De piramide van Branitz, ook wel de Seepyramide genoemd, is het bekendste bouwwerk in het Branitzer Park en tegelijkertijd het grafmonument van de beroemde landschapsarchitect Hermann von Pückler-Muskau.
De piramide staat in Cottbus in Brandenburg en behoort tot de meest bijzondere grafarchitectuur van Europa. Hij werd gebouwd tussen 1856 en 1863 , dus in de laatste levensjaren van Hermann von Pückler-Muskau. Nadat hij zijn vroegere landgoed in Muskau om financiële redenen moest verkopen, begon hij met de aanleg van het Branitzer Park als zijn laatste grote tuinproject. Pückler wordt beschouwd als een van de belangrijkste landschapsarchitecten van Europa en liet zich sterk inspireren door de Engelse landschapstuinstijl. Het Branitzer Park werd door hem bewust aangelegd als een soort levenswerk en bejaardenresidentie.
In tegenstelling tot de stenen piramides in Egypte is de piramide van Branitz een zogenaamde aardpiramide – dus een piramidevormige heuvel van opgehoopte aarde. Hij is volledig begroeid met gras en lijkt daardoor bijna een natuurlijk onderdeel van het landschap. Binnenin bevindt zich een grafkamer. Bijzonder indrukwekkend is de ligging: de piramide staat op een kunstmatig eiland in de zogenaamde Pyramidensee en lijkt daardoor rechtstreeks uit het water te rijzen.
Binnen het park vormt de Seepyramide het belangrijkste architectonische middelpunt. Pückler heeft het landschap bewust zo ontworpen dat er langs verschillende paden en uitkijkpunten steeds weer nieuwe perspectieven op de piramide ontstaan. Soms lijkt ze een mysterieuze heuvel in het landschap, soms een monumentaal bouwwerk dat uit het water oprijst. Dit spel met zichtlijnen en doelgerichte enscenering was een typisch element van zijn landschapsontwerp.
Het Branitzer Park geldt vandaag de dag als een van de belangrijkste voorbeelden van landschapstuinarchitectuur in Duitsland. Uitgestrekte weiden, boomgroepen, waterlopen, meren en talrijke bewust aangelegde zichtassen kenmerken het terrein. De piramide is daarbij het bekendste en tegelijkertijd meest symbolische bouwwerk van het park.
Tegenwoordig behoort het park tot de belangrijkste bezienswaardigheden van de Lausitz en trekt het elk jaar talloze bezoekers. De piramide van Branitz is daarbij niet alleen een buitengewoon grafmonument, maar ook een indrukwekkend voorbeeld van hoe landschapsarchitectuur, architectuur en persoonlijke symboliek in de tuinkunst van de 19e eeuw met elkaar werden verbonden.
