Clubs in Berlijn zijn zo populair als bijna nergens anders – en daardoor kan het best lastig zijn om binnen te komen . Populaire clubs betekenen lange rijen voor de deur, waar mensen in de rij staan voor een onvergetelijke nacht. Of je er nu al ontelbare keren bent geweest of dat Berghain nog op je bucketlist staat: één keer door die beroemde deur komen, hoort voor velen bij de dingen die ze minstens één keer in hun leven willen meemaken. En langs wie moet je daarvoor langs? Af en toe zelfs nog langs de bekendste uitsmijter van Berlijn, Sven Marquardt. Terwijl we je al zes tips hebben gegeven die je toegang kunnen vergemakkelijken, willen we er deze keer dieper op ingaan wat er uiteindelijk echt toe doet – en welke factor doorslaggevender is dan alle andere.
Sven Marquardt staat niet alleen bekend als uitsmijter van het Berghain, maar ook als fotograaf en kunstenaar. Hij groeide op in Oost-Berlijn en begon al in de jaren 80 mensen uit de punk- en new wave-scene in Prenzlauer Berg te fotograferen. Na de val van de Muur bleef hij eerst als fotograaf werken en kwam via de Berlijnse clubscene terecht in het beroep van uitsmijter. Toen het Berghain in 2004 opende, begon Marquardt daar aan de deur te werken. Zijn opvallende uiterlijk met gezichtstatoeages en donkere kleding is inmiddels nauw verbonden met de mythe van de club. Tegelijkertijd blijft hij als fotograaf werken en heeft hij meerdere fotoboeken uitgegeven.
Marquardt zegt nadrukkelijk dat de beslissing bij de deur subjectief is. Hij legt ook uit dat slechts een paar leden van zijn deurteam überhaupt gasten mogen selecteren. Deze uitsmijters moeten eerst begrijpen waar Berghain voor staat. Daarna zijn er geen vaste regels waaraan elke gast wordt beoordeeld. Volgens Marquardt is er daarom geen officiële lijst met kleding, leeftijd, taal of gedrag waarmee je zeker binnenkomt. Op internet doen weliswaar talrijke tips de ronde, zoals vroeg komen, Duits spreken, je onopvallend kleden of niet in een grote groep verschijnen, maar Marquardt spreekt het idee tegen dat zulke regels toegang zouden kunnen garanderen. Voor hem blijft de beslissing subjectief. Marquardt heeft bovendien uitgelegd dat het bij de selectie niet gaat om het beoordelen van mensen volgens een bepaald schoonheidsideaal. Het gaat er veeleer om dat er een bepaalde mix van mensen in de club ontstaat.
Marquardt koppelt aan zijn deurbeleid ook een verantwoordelijkheid ten opzichte van de mensen die de club bezoeken. Hij zegt dat hij het Berghain wil behouden als een veilige plek voor mensen die daar vanwege de muziek willen feesten en zich vrij willen voelen. De gasten moeten even de ruimte en tijd kunnen vergeten en zich volledig op de ervaring kunnen concentreren.
Daarbij speelt ook de geschiedenis van de club een rol. Het Berghain staat in de traditie van de Berlijnse club- en queer-scene uit de jaren negentig. Voor Marquardt hoort het daarom bij de club om een open en tolerante plek te behouden. Hij benadrukt bovendien dat het er niet om moet gaan om zoveel mogelijk aantrekkelijke of bijzonder modieus geklede mensen binnen te laten. In plaats daarvan speelt de diversiteit van het publiek voor hem een belangrijke rol. Verschillende mensen moeten elkaar ontmoeten en samen het karakter van de club bepalen.
Het citaat komt uit de documentaire „Berlin Bouncer“ van regisseur David Dietl, die in 2019 uitkwam. De film volgt drie bekende Berlijnse uitsmijters en gaat over hun werk, hun verleden en hun betekenis voor de Berlijnse clubcultuur.
